โหย เพื่อนๆเอ๋ยยย
ไม่ต้องมาว่าว่ามันร้างเลย
ขี้เกียดอัพง่ะ แค่แต่งฟิคลงบอร์ดอย่างเดียวช้านก้จะตายแล้ว -*-
เพราะงั้น...จนกว่าจะมีอารมณ์อัพ
ก็จงปล่อยให้มันร้างต่อไป
เอิ้กๆๆๆๆ
เอ้าๆ ไหนๆก้ไหนๆ รูปนี้อัพลงบอร์ดรีบอร์นไปแล้ว
แต่ก้นะ ด้วยความขี้เกียด 555
ช้านอัพแล้วนะยะ อิอิ
จะสอบแล้ว
แถมยังยุ่งอยู่กับฟิค
ไม่มีเวลาวาดรูปและอัพบลอค
เฮ้ออ เซงจิต
เอ้า แปะๆๆ
หลังปก Hana Kimi ซักเล่มนึง
นั่งวาดตอนเรียนแบบเซ็งๆ ทีเงี้ย เสร็จอย่างรวดเร็ว
โอ๊ยยยย อากาศร้อนนนนน
เปิดแอร์ๆๆๆๆๆๆๆ
อ๊า!!!!!!!! ในที่สุดก็ลงเฮดแบบเต็มๆได้ซะทีค่ะ
หลังจากผจญความเศร้าที่เพื่อนที่รักทำแผ่นรูปหาย T^T
และการนั่งมั่วโค้ดบลอคเพื่อแก้ขนาดของเฮด
อูยยยย นั่งหน้ามึนอยู่หน้าคอมนานเลยทีเดียว
และตอนนี้ก็ต้องมานั่งหงุดหงิดต่อกับไอ้น้องบร้าที่ดันมาปรับขาดหน้าจอจนตัวหนังสือเล็กจิ๋วหลิว
ที่สำคัญหน้าบลอคของยูยังเบี้ยวๆอีกต่างหาก
ไอ้บร้า กลับมาแก้ให้ช้านเดี๋ยวนี้น้าย้า!!!! T[]T!!
ฮึกๆ พระเจ้าช่างกลั่นแกล้ง
เมื่อ2วันก่อนนี้ไปซื้อนิยาย ...โดนคำถามสกรีนด้วยค่ะ!! ตกใจมาก
ถึงจะตอบได้แต่ตอบไปเสียงก็สั่นไป แง อย่าดุกับยูให้มากนักสิค้า
บ่นไปบ่นมา...เอาฟิคมาเก็บต่อ
Fiction reborn : Story of love
Paring : 1827
Part : II
วันนี้เป็นอีก1วันที่ดาดฟ้าแห่งนี้มีผู้มาเยือนเพียงแค่หนึ่ง....เหตุผลคือยามาโมโตะและโกคุเทระ...ไม่มาโรงเรียน....
ร่างบางผมสีน้ำตาลนั่งถือตะเกียบค้างแบบไม่มีกะจืตกะใจจะคีบอาหารในกล่องส่งเข้าปากเลยสักนิด...สุดท้ายก็ต้องปิดกล่องข้าววางลงข้างตัวเหมือนเช้านเมื่อวาน เด็กหนุ่มขยับขาขึ้นนั่งชันเข่าเอนหลังพิงผนังคอนกรีตเย็นๆ
“โดนทิ้งรึเปล่าเนี่ยเรา...” พึมพำกับตัวเองพลางฝืนยิ้มฝืด
“วันนี้จะมีใครมาอยู้เป็นเพื่อนอีกรึเปล่าน้า”
พูดยังไม่ทันจบดี สิ่งมีชีวิตสีเหลืองขนฟูก็บินตรงดิ่งเข้ามาหาสึนะที่นั่งมองอ้าปากค้างแล้วร่อนลงบนไหล่ข้างซ้ายของเขา
“ฮะ...ฮิเบิร์ด มาอีแล้วเหรอ” ถึงตอนแรกจะอึ้งก็เถอะ แต่สุดท้ายริมฝีปากบางก็ประดับยิ้มหวาน...ดูท่าทางเขาจะได้เพื่อนใหม่ที่ไม่คาดคิดซะแล้วสิเนี่ย
สึนะเปิดฝากล่องข้าวคีบไข่ทอดฟูนุ่มขึ้นมายื่นให้นกน้อยเหมือนอย่างเมื่อวาน...ทว่าคราวนี้ฮิเบิร์ดกลับชะงัก แล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้วออกมาแทน
“ฮิบาริ ฮิบาริ”
หนุ่มน้อยที่ได้ยินแสร้งทำตาโตแต่กลับยิ้มกว้าง
“จะแกล้งฉันเหมือนเมื่อวานเหรอ...ฉันรู้ทันหรอกน่า ฮิเบิร์ด”
นกตัวน้อยเอียงคอมองเขานิดหนึ่งก่อนยื่นปากมาคาบไข่ทอดไปจากตะเกียบกางปีกบินออกไปทางด้านหลัง สึนะอุทานร้องเรียกหันหน้ามองตามไปแล้วก็ต้องชะงักกึ้ก...ตาค้าง...ปากค้าง เมื่อเห็นสิ่งที่เจ้าตัวเล็กนั่นร่อนลงไปเกาะ
...บนไหล่เท่ๆของ ฮิบาริ เคียวยะ!!!!...
“ค..คุณฮิบาริ!!!!” มายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!??
ชายหนุ่มเจ้าของนกแสนรู้เหลือบมองกล่องข้าว...หนุ่มน้อยที่นั่งตัวสั่นหน้าซีดอยู่บนพื้น กลับมาที่ฮิเบิร์ดที่ปากยังคาบไข่ทอดเหลืองนุ่มยื่นให้เขาอย่างเมื่อวาน...
“หืม...นายนี่เองที่สอนนิสัยการกินผิดๆให้เจ้านี่”
เฮือกก!!!!!!
เพียงแค่เห็นหางตาปรายมามองและได้ยินเสียงทุ้มนุ่มนั่นเท่านั้สึนะก็แทบกรี๊ด ดันไปล่วงเกินฮิเบิร์ดแบบนั้น(?) แล้ววันนี้เขาจะมีชีวิตรอดลงไปจากดาดฟ้ารึเปล่าเนี่ย!!
“อ เอ่อ...ผม”
“แล้ววันนี้ไม่ได้สุมหัวอยู่กับเจ้า2ตัวนั่นรึ” ฮิบาริมองไปรอบๆดาดฟ้าแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของใครอื่น
“เอาเถอะ วันนี้จะปล่อยไปก็ได้...ไม่ได้สุมหัวกันนี่นะ”“อ๊ะ” สึนะตาโตเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันหลังกลับไป...แปลว่าคราวนี้จะไม่เอาเรื่องเขาสินะ...
ร่างบางถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนนึกสงสัย...นี่ฮิเบิร์ดชอบกินไข่ทอดจริงๆเหรอเนี่ย...
“เอ่อ...” เสียงที่เปล่งออกไปโดยไม่ทัยยั้งคิดเรียกให้ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดกึก ฮิบาริเหลือบกลับมามองเล็กน้อย...สึนะแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตาย
“มีอะไร” ข้อความทางสายตาส่งมาว่า ‘ถ้าเรียกให้ฉันหยุดแล้วไม่พูดล่ะก็..มีตาย!!’
อึ๊ยย!!!! ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยช้านนนนนนน!!
“ค..คือว่า” สายตาดุๆที่ส่งมานั่นยิ่งกระตุ้นให้เด็กหนุ่มคิดแต่ว่าเขาต้องพูดอะไรไปซักอย่าง...เดี๋ยวนี้!!!
“คุณฮิบาริ..ทานข้าวด้วยกันมั้ยครับ!!!!”
-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
“น...นี่ครับ คือว่า ผมมีข้าวกล่องมาจากบ้าน...” สึนะที่ตัวสั่นงกๆยกข้าวกล่องขึ้นถวายให้ชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆเขาอย่างเกรงๆ...เมื่อกี๊พอเขาหลุดปากพูดประโยคที่ชวนให้ฆ่าตัวตายออกไปแล้ว แทนที่ฮิบาริจะเดินหนีไปหรือเอาทอนฟ่าประทานทุบให้เขาสักทีสองทีโทษฐานไปพูดเล่นกับท่านเข้า ชายหนุ่มกลับกระตุกยิ้มเข้าใจยากแล้วเดินมาทรุดลงนั่งข้างๆเขาแทนซะนี่!!!
ฮิบาริมองกล่องข้าวที่ถูกยื่นมาให้นิ่งๆ...หยิบตะเกียบคีบไข่ทอดนุ่มๆขึ้นมาพินิจดูก่อนส่งเข้าปากลิ้มรส
...อืม...รสชาติแบบนี้หรือ...
ชายหนุ่มคีบไข่ทอดขึ้นมาอีกชิ้นแล้วส่งให้ฮิเบิร์ดที่เกาะอยู่บนไหล่
“เธอชอบรสชาติแบบนี้หรือ...ว่าไง” เอ่ยถามเจ้าตัวน้อยที่กลับสะบัดหัว...ส่งเสียงตอบออกมา
“ฮิบาริ...ชอบ ชอบ”
“หืม? เธอนี่มัน...”
...อา...หมายความว่าคุณฮิบาริต่างหากที่ชอบอย่างนั้นเหรอเนี่ย...
สึนะที่ลืมกลัวไปชั่วครู่เอียงคอมองฮิบารินั่งคุยกับนกอย่างอึ้งๆ
...เห็นแบบนี้แล้วทำให้รู้สึกว่า...คุณฮิบาริ...
...จริงๆแล้วเป็นคนใจดี...รึเปล่านะ...
“มองอะไร”
มะ...ไม่ใช่แหงๆ!!!!
หนุ่มน้อยสะดุ้งเฮือกใหญ่กับสายตาคมดุที่มองมา สะบัดหัวปฎิเสธพรืดๆ รีบหลบสายตาทันที
ทำไมถึงได้มีสายตาที่น่ากลัวอย่างนี้นะ..คนๆนี้น่ะ!!
ดวงตาสีดำสนิทล้ำลึกจ้องมองร่างโปร่งบางที่ดูท่าจะทำให้ตัวเองหยุดสั่นไม่ได้แล้วก็กระตุกยิ้มมุมปาก
“กลัวเหรอ...” ทั้งๆที่เป็นคนชวนมาเองแท้ๆ
“อ...เอ๋ ครับ?”
“มัวอ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ กลัวเขาก็บอกไปสิ”
“เอ๋ เสียงนี้...รีบอร์...อุ๊บ!!!”
ยังไม่ทันจะได้เรียกชื่อบุคคลที่จู่ๆก็ปรากฎตัวขึ้นมาจบ ฝ่าเท้าอรหันต์ของเจ้าเด็กต้องสาปตัวแสบก็ลอยมากระแทกหน้าเขาเต็มๆซะแล้ว“ดีจ้า” แถมคำทักทายน่ารักๆให้อีกหนึ่งแบบไม่เข้าการกระทำของเจ้าตัวเลยซักกะนิด
“ไม่ต้องมาดีจ้ง ดีจ้าเลยนะแก!! ทักทายกันดีๆหน่อยไม่เป็นรึไงห๊า!!!อุ๊บ!!” และเนื่องจากกล้าหือโวยวาย สึนะจึงได้ฝ่ามือพิฆาตเข้าไปที่หัวอีกทีเป็นของแถม
“ว่าไง เจ้าหนู”
“ดีจ้า ฮิบาริ” ทักทายอีกคนเรียบร้อยแล้วก็หันกลับมาหาลูกศิษย์ของตัวเองที่ยังนั่งกุมหัวน้ำตาซึม
“ดีมากสึนะ ไม่นึกว่าแกจะเริ่มเข้าหาฮิบาริเร็วขนาดนี้”
“เอ๋...หา...พูดเรื่องอะไรน่ะรีบอร์น”
คำพูดของรีบอร์นไม่เพีงแต่สึนะที่แปลกใจ แม้แต้ฮิบาริก็ยังเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ
“อ้าว แกไม่รู้หรอกรึ ปิดเทอมที่จะถึงนี้น่ะพวกแกทุกคนต้องไปอิตาลีเพื่อติวเข้มการเป็นมาเฟียนะเฟ้ย”
“=[]=!!! ห๊า!!! ว่าอะไรนะ!! ติวเข้มบ้าอะไรของนาย!!!”
“ไม่ต้องมาทำหูทวนลมเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ชวนฮิบาริซะเลยสิแก”
ประโยคนั้นทำเอาร่างบางสะดุ้ง เหลือบไปมองฮิบาริที่ยังนั่งหน้าเฉยเกรงๆ...เอ่ยกระซิบ...
“จะบ้าเหรอรีบอร์น คุณฮิบาริเค้าจะได้ดีดฉันกลับมาน่ะสิ”
“ฉันไม่สน...แต่ถ้าแกเอาฮิบาริไปติวด้วยไม่ได้...” เด็กน้อยต้องสาปควักเอาปืนคู่ใจขึ้นมาขึ้นนก
“แกโดนเจี๋ยนแน่นะเฟ้ย”
อี๊!!!!! ว่าแล้วว่ามันต้องเล่นมุขเยี่ยงเน้~~~~!!!
“อ๊า!!เดี๋ยวสิ รีบ๊อร์นนนนน!!” สึนะแทบกรี๊ดเมื่อจู่ๆรีบอร์นก็ตัดหางเขาปล่อยวัดทิ้งไว้กับสิงโต ส่วนตัวเองใช้เครื่องร่อนบินหนีไปจาดาดฟ้าอย่างสวยงามซะอย่างนั้น...ทิ้งเขาให้เผชิญหน้ากับความน่ากลัวเพียลำพังร่างบางค่อยๆหันกลับมามองชายหนุ่มอีกคนที่ยังนั่งกินข้าวกล่องของเขาหน้าตาเฉย...ไม่มีทีท่าจะสนใจกันเลยสักนิด
“อ...เอ่อ คุณฮิบาริครับ”
“....”
“ค...คือ ได้ยินแล้วใช่มั๊ยครับ”
“...เรื่องอะไร”
ทั้งๆที่ตัวเองถามไปแท้ๆ แต่พออีกฝ่ายตอบกลับมาแล้วทำไมต้องสะดุ้งดวยเล่า!!!!
“อ...เอ่อ ปิดเทอมนี้คุฯฮิบาริว่างมั๊ยครับ”
“.....”
“ค...คุณฮิบาริครับ เฮือก!!!!”
สึนะสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆฮิบาริก็กระแทกตะเกียบลงกับกล่องข้าว ชายหนุ่มลุกยืนพรวดขึ้น ร่างบางจึงรีบยืนขึ้นตาม...แต่เป็นการทำเพื่อเตรียมพร้อมหนีต่างหาก!!!
ร่างสูงจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยสายตารำคาญ
“พูดอะไรอ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้...ถ้าอยากให้ฉันไปอิตาลีบ้าบออะไรนั่น...” ชายหนุ่มพูดเว้นช่วงก่อนดึงทอนฟ่าคู่กายออกมาตั้งท่าเตรียมสู้
“ล้มฉันให้ได้ แล้วให้ทำอะไรฉันก็จะทำ”
กรี๊ดดดดดดดด!!!!! อย่าทำหนูน๊า!!!!!!!!!!!!!!
ทอนฟ่าที่หวดมาด้วยความเร็วแสงเล่นเอาหนุ่มน้อยผู้โชคร้ายขวัญกระเจิงแทบก้าวถอยหลังหลบไม่ทัน และโดยไม่ให้ตั้งตัว การบุกสเต็ปที่2ก็ตามมาทันที
“อ๊า!!! ย...หยุดก๊อนนน คุณฮิบารี๊!!!”
สึนะกรีดร้องกับทอนฟ่าที่เฉี่ยวหัวไปมาวูบวาบ เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอามือกุมหัวแหกปากลั่น
“ทำไมเอะอะๆคุณก็ใช้กำลังอยู่เรื่องล่ะครับ!!!!”
...กึก!!
“...เอ๋...”
น่าแปลก...ท่อนเหล็กที่น่าจะหวดลงมากลางกบาลเขาเมื่อวินาทีที่แล้วกลับชะงักค้างอยู่ห่างจากกะโหลกเขาเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตร ร่างบางมองหน้าคนที่หยุดไปอย่างน่าประหลาดก่อนรู้ตัวรีบตะลีตะลานหนีไปชิดผนัง หอบหายใจหนักด้วยความตื่นเต้น
“ค...คุณฮิบาริ...?”
ชายหนุ่มเจ้าของตำแหน่งกรรมการรักษาระเบียบเก็บอาวุธคู่กายกลับเข้าเสื้อคลุม ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มแฝงเลศนัย
“จะไม่ใช้กำลัง? น่าสนุกดีนี่...” ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยัน ช้าสายตาท้าทายจ้องไปยังเด็กรุ่นน้องจนฝ่ายนั้นขนลุกซู่
“ถ้าอย่างนั้นกว่าจะถึงปิดเทอม...ถ้านายมีปัญญาทำให้ฉันยอมรับหริอต้องพึ่งพานายได้ล่ะก็...ฉันจะยอมไปอิตาลีกับนาย”พูดจบก็หันหลังเดินลงไปจากดาดฟ้าทันที ทิ้งให้อีกคนที่เหลือนั่งอึ้งอยู่กับกล่องข้าวของตัวเอง
“ม...เมื่อกี๊...คุณฮิบาริว่าไงนะ?”
...ทำให่คุณฮิบาริยอมรับหรือพึ่งพาเขาน่ะเหรอ...
...คุณฮิบาริคนนั้นน่ะนะจะพึ่งพาอะไรเขา!!??
แล้วจู่ๆหูของสึนะก็หลอนจนเจ้าตัวคิดว่าเหมือนจะได้ยินเสียงของฮิเบิร์ดลอยมาตามลม
“ฮิบาริ...ขี้แกล้ง ขี้แกล้ง”
เหวอออ!!! คุณฮิบาริแกล้งเขาจริงๆด้วยใช่มั๊ยเนี่ยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-+-+-+-++-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
ต่อตอนต่อไป เอิ้กๆ
(ว่าแต่มีคนอ่านมั่งมั๊ยเนี่ย)
อืม เราค้างซีรี่ย์รั่วๆเอาไว้สินะ
มา ต่อๆ
เหตุการ์ณเหมือนกำลังจะไปด้วยดี!!
ถ้าหากว่าวันหนึ่งระหว่างออกไปเดินเล่นในตัวเมือง เจ้าชายสึนะโยชิจะไม่บังเอิญไปพบนักเดินทางรูปงาม(มากๆๆๆๆ เจ้าค่า!!!)นามว่า ฮิบาริ เคียวยะเข้า
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่เขาคนนั้นมักจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้เสมอ(ในขณะที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับกับคนอื่น)....ช่างเป็นนกตัวน้อยที่คล้ายคลึงกับตัวที่เขาสูญเสียไปยิ่งนัก!!! (เอิ้กๆๆๆ วาดไปก้ขำตัวเองไป)
เมื่อทั้งสองได้พบและรู้จักกัน ก็ตกหลุมรักกันในทันทีโดยมีนกตัวน้อยเป็นสื่อรัก!!! (5555555+ ขำว้อยยยย)
บัดนี้รอยยิ้มที่ฮิบาริเคยแต่มอบให้นกของเขา(บ้า?) ก็ได้มีโอกาสแบ่งปันให้กับคนคนหนึ่งผู้ซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจของเขาบ้างแล้ว
แต่แล้ว...!!!!!!!!!!!!!!
ทูบีคอนค่า!!!!!!!!!!!
เอาเข้าจริงคือยูยังวาดไม่เสร็จค่ะ 555+ แถมคิดเรื่องต่อไม่ออกอีกต่างหาก
อา...เพื่อนๆที่ร้าก วันจันทร์นี้มีนัดกันไปตีแบต
อยากจะบอกว่าช้านชิงปวดแขนล่วงหน้าไปก่อนแล้วล่ะ 5555
สงสัยจะนอนผิดท่า(เกี่ยว???)
